എന്റെ തൊഴിൽ അഭിമാനം പദ്ധതി:

എന്റെ തൊഴിൽ അഭിമാനം പദ്ധതി: 

നമ്മുടെ നാട്ടിൽ ഇപ്പോൾ നടക്കുന്ന തൊഴിലുറപ്പ് പദ്ധതിയെക്കാൾ ശ്രദ്ധ കൊടുക്കേണ്ട ഒരു മേഖലയാണ് 60 വയസ്സ് കഴിഞ്ഞിട്ടും സ്വന്തം കുലത്തൊഴിൽ സംരക്ഷിച്ചു, അഭിമാനത്തോടെ കാർഷിക - കാർഷികേതര ജോലികൾ ചെയ്ത് വരുമാനം കണ്ടെത്തി ജീവിക്കുന്ന ഒരു പറ്റം മുതിർന്ന പൗരന്മാരുടെ അവസ്ഥ. ആരുടെ മുൻപിലും കൈനീട്ടാതെ രാവിലെ മുതൽ സ്വന്തം തൊഴിലിൽ അവർ സജീവമാകുന്നു. ഉദാഹരണമായി എന്റെ നാട് വേമ്പനാട്ട് കായലിന് അടുത്താണ്, ഏകദേശം പത്തോളം ഫിഷ് ലാൻഡിംഗ് സെന്ററുകൾ ഈ മേഖലയിൽ ഉണ്ട്. ദിവസവും ഇവിടുത്തെ മൽസ്യ മാർക്കറ്റുകളിൽ നിന്നും മീൻ വാങ്ങി തലച്ചുമടായി വീട് വീടാന്തരം കയറിയിറങ്ങി കിലോമീറ്ററുകൾ കാൽനടയായി സഞ്ചരിച്ചു മീൻ വില്പന നടത്തുന്ന സ്ത്രീകളിൽ ഭൂരിഭാഗവും 60 -70 വയസ്സ് പ്രായമുള്ളവരാണ്. ഒരു ദിവസം ശരാശരി 20 കിമി എങ്കിലും നടന്നു മീൻ വില്പന നടത്തുന്ന ഇവർക്ക് സർക്കാർ എന്ത് പ്രോത്സാഹനം ആണ് കൊടുക്കുന്നത്. അവരുടെ ആരോഗ്യരക്ഷയ്ക്കും ചികിത്സയ്ക്കും മുന്തിയ പരിഗണന നല്കാൻ സർക്കാർ തയ്യാറാകണം. കേരളത്തിൽ തൊഴിലില്ലായ്മ വേതനം അല്ല കൊടുക്കേണ്ടത്. ഇതുപോലെ ജീവിതാന്ത്യം വരെ ജോലി ചെയ്യുന്ന, അധ്വാനിക്കുന്ന മനുഷ്യർക്ക് അർഹമായ പരിഗണന കൊടുക്കണം. തദ്ദേശ സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങൾ ഇവരെ ആദരിക്കാൻ തയ്യാറാവണം. അവർക്ക് ഈ സായംകാലത്ത് ജീവിതം ആസ്വദിക്കാൻ ഉതകുന്ന വിനോദ

പരിപാടികൾ (വിനോദയാത്ര, പ്രതിമാസ കൂടിച്ചേരലുകൾ, സൽക്കാരങ്ങൾ ...) പദ്ധതികളിൽ ഉൾപ്പെടുത്തണം. ജോലി ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത സമയങ്ങളിൽ (മഴമൂലം, അനാരോഗ്യം മൂലം) സാമ്പത്തീക സഹായം ദിനബത്തയായി കൊടുക്കണം. മൽസ്യത്തൊഴിലാളികൾ മാത്രമല്ല കേരളത്തിൽ അങ്ങോളമിങ്ങോളം വിവിധ തൊഴിലുകൾ ജീവിതാന്ത്യം വരെ ചെയ്ത് അഭിമാനത്തോടെ ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യരെ ആദരിക്കാൻ അംഗീകരിക്കാൻ മുഖ്യധാരാ മാധ്യമങ്ങൾ പ്രത്യേക പരിപാടികൾ തയ്യാറാക്കണം. കാരണം അവർ വരും തലമുറയ്ക്ക് മാതൃകകളാണ്.

ജോസി വർക്കി 

മുളന്തുരുത്തി    

മുതിർന്ന പൗരന്മാരുടെ ക്ഷേമം

മുതിർന്ന പൗരന്മാരുടെ ക്ഷേമം: 

ഇന്ത്യയിൽ ഭരണഘടനാ പ്രകാരം മാതാപിതാക്കളുടെയും മുതിർന്ന പൗരന്മാരുടെയും സംരക്ഷണത്തിനും ക്ഷേമത്തിനുമുള്ള നിയമം 2007 ഇൽ പാസാക്കിയതാണ്. നമ്മൾ എല്ലാവർഷവും വയോജനദിനം ഗംഭീരമായി ആചരിക്കുന്നു, ആഘോഷിക്കുന്നു. തദ്ദേശ സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ പദ്ധതി രേഖയിലും വയോജന സംരക്ഷണം ഒരു പ്രധാന അജണ്ടയാണ്. എന്നാൽ ഇന്ത്യയിൽ മുതിർന്ന പൗരന്മാരുടെ യഥാർത്ഥത്തിലുള്ള അവസ്ഥയെന്താണ്? സംരക്ഷണവും ക്ഷേമവും പോയിട്ട് അല്പം കരുണ കാണിക്കാൻ സർക്കാരുകൾ എന്തുകൊണ്ട് തയ്യാറാകുന്നില്ല? 60 വയസ്സ് കഴിഞ്ഞാൽ മുതിർന്ന പൗരന്മാർക്കുള്ള സേവനങ്ങൾ ലഭ്യമാക്കണം എന്നാണ് നിയമം. 60 പോയിട്ട് 70 വയസ്സ് കഴിഞ്ഞാൽ എങ്കിലും അല്പം കരുതൽ വയോജനങ്ങളോട് കാണിക്കേണ്ടേ? 60, 70, 80 എന്നിങ്ങനെ ഓരോ നാഴികക്കല്ലുകൾ വച്ച് പ്രായം കൂടുതോറും കൂടുതൽ കരുതൽ, ക്ഷേമ പദ്ധതികൾ, പെൻഷൻ, ആനുകൂല്യങ്ങൾ കിട്ടുന്ന രീതിയിൽ സർക്കാർ സംവിധാനം ഒരുക്കിയാൽ സമൂഹത്തിന് വയോജനങ്ങളോടുള്ള കാഴ്ചപ്പാട് പാടെ മാറും. വയോജനങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാൻ ആരുമില്ലാത്ത വഴിയിൽ ഉപേക്ഷിക്കുന്ന വാർത്തകൾ ഇല്ലാതാകും. 60 കഴിഞ്ഞവർക്ക് 3000 പെൻഷൻ 70 കഴിഞ്ഞവർക്ക് 5000 പെൻഷൻ 80 കഴിഞ്ഞവർക്ക് 10000 പെൻഷൻ എന്ന നിലയിൽ, ഓരോ മാസവും ഉറപ്പാക്കാൻ വലിയ ബാധ്യതയില്ലാത്ത സർക്കാരുകൾക്ക് സാധിക്കും. (മറ്റു പെൻഷൻ ഇല്ലാത്തവർക്ക് എങ്കിലും)  

എന്നാൽ നിലവിലെ സ്ഥിതി വളരെ മോശമാണ്. സർക്കാർ ആശുപതികളിൽ ഒപി ടിക്കറ്റ് പോലും ഫ്രീ അല്ല!! അവർക്ക് മെഡിക്കൽ ഇൻഷുറൻസ് എടുക്കാൻ സാധിക്കില്ല, ഒരു അംഗീകൃത ബാങ്കിൽ നിന്നും സഹകരണ സംഘത്തിൽ നിന്നും ലോൺ എടുക്കാൻ സാധിക്കില്ല, പ്രായാധിക്യത്താൽ പലർക്കും ജോലി ചെയ്യാനോ വരുമാനം കണ്ടെത്താനോ സാധിക്കില്ല. എന്നാൽ മരിക്കുന്നതുവരെ എല്ലാ വയോജനങ്ങളും അവർ വാങ്ങുകയും ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സാധങ്ങൾക്ക് സേവനങ്ങൾക്ക് നികുതി സർക്കാർ ഖജനാവിലേക്ക് നൽകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു!! ഒരു ജീവിതകാലം മുഴുവൻ അധ്വാനിക്കുകയും നാടിനുവേണ്ടി രാജ്യത്തിനു വേണ്ടി കുടുംബത്തിന് വേണ്ടി വിയർപ്പൊഴുക്കുകയും ചെയ്ത മുതിർന്ന പൗരന്മാർക്ക് നീതി ലഭ്യമാക്കാൻ സമൂഹവും സർക്കാരുകളും ബാധ്യസ്ഥരാണ്. വയോജന സംരക്ഷണം ഉറപ്പു വരുത്താത്ത ഒരു സമൂഹവും പുരോഗതി കൈവരിച്ചതായി അഭിമാനിക്കാൻ കഴിയില്ല.

-------

ജോസി വർക്കി
മുളന്തുരുത്തി 

Jossy Varkey
(0091) 98477 32042